اثر چاپی در روش گراور با انتقال مرکب از درون حفره‌هایی است که بر روی سیلندرهای مسی حک شده‌اند. این حفره‌ها شکل‌های مختلفی دارند (مربع، دایره، بیضی). اما از لحاظ اندازه دهانه و عمق به ۳ دسته تقسیم می‌شوند :

  • حفرهایی که اندازه دهانه و عمق متغیر دارند.
  • حفره‌هایی که اندازه دهانه برابر ولی عمق متغیر دارند.
  • حفره‌هایی که عمق برابر ولی اندازه دهانه متغیر دارند.
  • تعداد حفره‌ها گاه در ۱ اینچ مربع به ۲۲/۵۰۰ (۲۲/۵۰۰ نقطه در ۲/۵۴ سانتی متر) می‌رسد.
  • تفاوت بین اندازه دهانه و عمق حفره‌ها باعث به وجود آمدن سایه روشن‌ها و چاپ شدن تراکم‌های متفاوتی از تصویر می‌شود. یک حفره با دهانه بزرگ‌تر یا عمق بیشتر قادر است تا میزان مرکب بیشتری را در خود جای داده و فضای بزرگ تر یا رنگی تیره‌تر از تصویر در حال چاپ را ایجاد کند.
  • قسمت‌هایی از سیلندر که فاقد هر گونه حفره‌ای هستند در واقع بخش‌های بدون تصویر خواهند بود.
  • حفره‌های با اندازه دهانه و عمق برابر در گذشته بیشتر استفاده می‌شدند.
  • حفره‌های نوع دو و سه هم امروزه کاربرد دارند. با استفاده ار این حفره‌ها انعطاف بیشتری برای رسیدن به کیفیت چاپ بالا با در نظر گرفتن سطوح مختلف چاپ شونده به وجود می‌آید.
  • برای چاپ روی لفاف‌های بسته‌بندی بیشتر از حفره‌های با دهانه برابر و عمق متغیر استفاده می‌شود.
  • برای چاپ‌های با کیفیت بالا از حفره‌های با دهانه و عمق متغیر استفاده می‌کنند.
  • تصاویر چاپ شده با روش گراور به دلیل بالا بودن تعداد نقاط چاپی روی سیلندر یا همان حفره‌ها از کیفیت بالایی بر خور دارند. البته سیلندر و روشی که برای حکاکی آن بکار می‌رود تعیین کننده ترین قسمت کار است.
  • یکی از ایرادات استفاده ار روش گراور مربوط به چاپ حروف است. گرچه حروف چاپ شده با این روش خوب هستند اما نسبت به حروفی که با دیگر روش‌های چاپی مانند افست به وجود می‌آیند قابل مقایسه نیستند. در واقع حروف چاپ شده در روش گراور به خاطر تبدیل شدن حروف به حفره‌های چاپی همانند حروف چاپ شده با افست واضح و تیز و صاف نیستند.