اولین پلیت‌های فلزی لیتوگرافی از جنس روی (Zinc) ساخته شدند، به همین دلیل هنوز و در اکثر موارد به پلیت یا لوح چاپ، (زینک) گفته می شود.

فلز روی تمایل خوبی به مرکب داشت، اما به جهت این که کشش آن نسبت به آب ضعیف بود، باید کیفیت سطح آن بهتر می شد. ابتدا تصویر چاپ شونده را از طریق یک کاغذ واسطه که مخصوص این کار تهیه می شد به سطح پلیت یا زینک منتقل می کردند. تصویری که روی کاغذ انتقال دهنده تهیه می شد امکان چسبیدن آن به پلیت و همچنین حمل مرکب چاپ را فراهم می کرد، قبل از عمل انتقال، سطح پلیت را ابتدا با ماشین مخصوصی زبر می کردند، این عمل امروزه در موقع تولید پلیت های چاپی در کارخانه انجام می شود، زبر کردن سطح پلیت به منظور ایجاد محمل بهتری برای آب و مرکب و همچنین کاهش دادن کشش سطحی انجام می شود که نتیجه آن افزایش قابلیت جذب رطوبت توسط پلیت است، انتقال تصویر بر روی پلیت با استفاده از ماشین پرس و ایجاد فشار صورت می گرفت که بعد از آن محل انتقال تصویر را با مواد شیمیایی شستشو داده و زینک را در برابر اکسید شدن مقاوم می کردند.

فلزی که امروزه به شکل گسترده ای برای تهیه پلیت لیتوگرافی از آن استفاده می شود، آلومینیوم است. سطح پلیت را معمولا در کارخانه با لایه نازکی از مواد حساس به نور پوشش می دهند، پلیت های فلزی یا به شکل تک فلزی و یا به صورت چند فلزی (Multimetal) ساخته می شوند، که از چند لایه نازک از فلزهای مختلف تشکیل شده و هر کدام با کیفیت متفاوتی مرکب را جذب کرده و آب را دفع می کنند. معمولا از برنج، کروم، مس و استیل و همچنین آلومینیوم در ساخت پلیت استفاده می شود، که تیراژ چاپ آن ها بیشتر از یک میلیون نسخه است. امروزه پلیت های چند فلزی جای خود را به پلیت های پخته شده یا پلیت های مخصوص کار پوزتیو داده اند.

برای ثابت نگاه داشتن و انتقال مطالب از فرم هایی به نام پلیت یا زینک استفاده می شود. پلیت اغلب در چاپ افست و چاپ فلکسو استفاده می شود. مطالب در روی پلیت ها بر اثر واکنش به جامانده تشکیل می شود. پلیت های چاپ افست به چند دسته تقسیم می شوند. از انواع پلیت ها می توان به پلیت دیازو، پلیت فتوپولیمر، پلیت هالید نقره، پلیت های دوفلزی، پلیت الکترواستاتیکی ، پلیت افست خشک ( بدون آب) ، پلیت زدودنی، پلیت حساس به حرارت اشاره کرد.